سلام

تو این مدت سراسر صبر بودمو تحمل..!

ولی از تو چه پنهون یه جاهایی شدیداْ بریدم ...

خیلی زمین خوردم .... ولی دوباره پاشدم

کمر خم شده

دیگه اون آدم سابق نیستم ... یعنی نمی تونستم باشم

می دونم که بعضی وقتا دلت واسه این وبلاگ تنگ می شه

منم دلم واسه خیلی چیزا تنگ میشه

ولی .................

توی وبلاگم یه چیزایی نوشتم ... دوست داشتی برو ببین

www.negah.mihanblog.com

خیلی چیزا داشتم که واسه آخرین بار بهت بگم ... ولی تو نیومدی که بشنوی

مثل همه ی خاطراتت ... که از دل بیرون نمیره

منم مجبورم واسه همیشه تو دلم چالشون کنم

هنوزم بعضی شبا خوابتو می بینم

ولی ای کاش فقط یه مرتبه می دیدمت

سالهای سال شنیده  بودم همه ی آدمها گمشده ای دارند و تا دنیا دنیاست ، آدمهایند و گمشده هاشان.

شنیده بودم آدم ها باید هجرت کنند تا گمشده هایشان را بیابند....

هجرت از خویش ، هجرت به آسمان ... و آسمان درست همین جاست؛ اینجا که من ایستاده ام ، اینجا که تو ایستاده ای ، اینجا که فرشتگان ایستاده اند .... درست در همین امتدادی که می رسد به نیستان ، اینجا که خاک ، حریر پر فرشته و آفتاب است.

آری  .... به تمامت خویش هجرت کردم و سفر ، آغاز بود .... سفر ، رسیدن .... سفر ، شتاب گرفتن در آغوش گرم خدا ....

به اینجا که رسیدم خاک دیگر خاک نبود ؛ خاک رسیدن به اوج بود ، خاک شیفتگی بود، خاک ، دچار شدن در لحظه های آبی عشق بود ....  بوی تو می آمد .... بوی فرشته ، من گذشته بودم از باران ... در

سرزمینی پر از یاد تو ....

حکایت قرار لیلی ومجنون

میگن یه روز لیلی برای مجنون پیغام فرستاد که انگار خیلی دوست داری منو ببینی

اگه نیمه شب بیایی بیرون کنار فلان باغ منم میام که ببینمت.

مجنو ن که خیلی شیفته دیدار لیلی بو د چند ساعت قبل از

موعد سر قرار اومد ومنتظر ماند0

ولی مدتی که کذشت خوابش برد

نیمه شب که لیلی اومد ومجنون رو خواب دیداز کیسه ای که همراه داشت

مشتی گردو بیرون اورد در جیبهای مجنون ریخت ورفت

مجنون وقتی چشم باز کرد خورشید طلوع کرده بود اهی کشید وگفت ای دل غافل یار امد وما خواب بودیم

افسرده وپریشون برگشت به شهر

در راه یکی از دوستاش اونو دید وگفت چرا پریشونی ووقتی جریان رو شنید با خوشحالی گفت این که عالیه

و ادامه داد که این نشونه اینه که لیلی به دو دلیل تورو خیلی دوست داره

اول اینکه خواب بودی وبیدارت نکرده وبه طور حتم با خودش گفته این عزیز دل من که تو خواب نازه

چرا بیدارش کنم

دلیل دوم اینکه وفتی بیدار میشدی گرسنه بودی و لیلی طاقت اینو نداشته پس برات گردو گذاشته تا بشکنی و بخوری

مجنون سری تکان دادو گفت نه

اون میخواسته بگه که تو عاشق نبودی اگه عاشق بودی خوابت نمیبرد

تو رو چه به عاشقی باید بری گردو بازی

به نظرتو ن کدوم درست گفتن

وقتي دلم بهانه ات را مي گيرد ...

از قصه چشمانت برايش مي گويم ............!!!

اما ...

وقتي يادت درون سينه ام آتش مي گيرد ...

چه كنم ؟ !!!

هر چه از خاطراتت درون سينه ام مي گذارم ....

                   بيشتر گُر مي گيرد .............................

هنوز هم با لطيف ترين احساسات دوستت دارم

جز کویر بی علف کسی نشد همه کسم

می دونم تشنه به عشقم مثل یه تشنه به آب

ولی من راضی به مرگم توی عشق بی جواب

می دونم یک گل خشکم توی بی داد زمون

می دونم کسی ندارم توی هفتا آسمون

می دونم بغض سکوته اشک مونده رو لبام

می دونم معنی درده حق حق ترانه هام

می دونم یه اسم خالی مونده از اون عشق یاغی

می دونم زخم یه خنجر روی قلبم مونده باقی

می دونم تا به همیشه داغ عشقت رو گلومه

می دونم این قلب پاره دیگه از تو نمی خونه

              من  پر از فریادهای ساکتم

           یا درختی در میان یک کویر

        شعری از جنس صبوری گفته ام

         تا ابد در واژه های خود اسیر

                                  کوچه کوچه شعر میگویم ولی

                                    واژه واژه مظهر افتادگی

                               سر نوشت شعرهایم قصه شد

                                   قصه های روشن دلدادگی

                                                  بعد از این تصویر تو یک خاطرست

                                                  غصه را در چشمهایم خوانده ام

                                                  قلب پر مهر و پر از عشق تو را

                                                  عذر میخواهم اگر رنجانده ام

فدای چشمات اگه چشمام بارونیه

فدای چشمات اگه گریم پنهونیه

فدای چشمات اگه هنوز پریشونم به خاطر تو

فدای چشمات تلخیه لحظه های من

فدای چشمات لرزیدن صدای من

فدای چشمات اگه خراب و داغونم به خاطر تو

بی تو تموم میشه کارم

خیلی دوست دارم

منو نمی خوای ؟

بی تو تموم میشه رویام

ویرون میشه دنیام

چرا نمیای ؟

بی تو ستاره ها کورن

خاطره هام دورن

منو نمی خوای ؟

بی تو شبای من تاره

چشماتو کم داره

چرا نمیای ؟

هرچی فکر می کنم چیزی نمی تونم بنویسم

نمی دونم چرا نمی تونی احساساتت رو نشون بدی ! غرور کاذبی تورو گرفته که نمی زاره احساساتت نمایان بشه

ولی من غرورم رو به خاطر تو شکستم چون بهت نیاز دارم

نیازها مو می بینی ... می دونی چی می خوام ولی ..............

چرا نمی شود در دل کوچکت که به وسعت زندگیست ...

دریچه ای یافت ؟؟؟

کلید قلبت را کجا گذاشته ای ؟

دلم تنگ است اين شبها يقين دارم كه مي داني
صداي غربت من را ز احساسم تو مي خواني
شدم از درد و تنهايي گلي پژمرده و غمگين
ببار اي ابر پاييزي كه دردم را تو مي داني
ميان دوزخ عشقت پريشان و گرفتارم
چرا اي مركب عشقم چنين آهسته مي راني
تپش هاي دل خستم چه بي تاب و هراسانند
به من آخر بگو اي دل چرا امشب پريشاني
دلم درياي خون است و پر از امواج بي ساحل
درون سينه ام آري تو آن موج هراساني
هماره قلب بيمارم به ياد تو شود روشن
چه فرقي مي كند اما تو كه اين را نمي داني

چون تو عشق نباید رازی بینمون باشه

اگه بمونه عشق نیست.

نه... من ديگر نمي خندم

نه من ديگر بروي ناكسان هرگز نمي خندم
 گر پيمان عشق جاوداني
 با شما معروفه هاي پست هر جايي نمي بندم
 شما كاينسان در اين پهناي محنت گستر ظلمت
 ز قلب آسمان جهل و ناداني
 به دريا و به صحراي اميد و عشق بي پايان اين ملت
 تگر ذلت و فقر و پريشاني و موهومات مي باريد
 شما ،‌كاندر چمن زار بدون آب اين دوران توفاني
 بفرمان خدايان طلا ،‌ تخم فساد و يأس مي كاريد ؟
 شما ، رقاصه هاي بي سر و بي پا
 كه با ساز هوس پرداز و افسونساز بيگانه
 چنين سرمست و بي قيد و سراپا زيور و نعمت
 به بام كلبه ي فقر و بروي لاشه ي صد پاره ي زحمت
سحر تا شام مي رقصيد
 قسم : بر آتش عصيان ايماني
 كه سوزانده است تخم يأس را در عمق قلب آرزومندم
 كه من هرگز ، بروي چون شما معروفه هاي پست هر جايي نمي خندم
 پاي مي كوبيد و مي رقصيد
 ليكن من ... به چشم خويش مي بينم كه مي لرزيد
 مي بينم كه مي لرزيد و مي ترسيد
 از فرياد ظلمت كوب و بيداد افكن مردم
 كه در عمق سكوت اين شب پر اضطراب و ساكت و فاني
 خبر ها دارد از فرداي شورانگيز انساني
 و من ... هر چند مثل ساير رزمندگان راه آزادي
 كنون خاموش ،‌در بندم
 ولي هرگز بروي چون شما غارتگران فكر انساني نيم خندم

خوبه تو این خونه اتاق شخصی دارم. تو که بودی نحوه برخوردم این جا واقعا تغییر کرده بود. ولی الان. کم بیش پدر ومادرم گریه کردم و یا اصلا نکردم چون یادم نمی یاد وحالام شاید همین غرور وخودخواهی که من به اوج می رسه گاهی مانع میشه. هیچ وقت فکر نمی کردم روزی تو وبلاگ از این حرفها بنویسم. ولی الان دارم می نویسم. به تو. با فکر تو. خراب کردم. از تو زخم ندیدم جز عمیق شدن زخمهای قبلیم واینکه زخم زدم. با اینکه برام ارزشمند بودی وهستی دوستت داشتم ودارم.  .متنفرم از خودم. باورم نمی شد تو روزی با من رابطه برقرار کنی ونشون دادم بهت که کی هستم و ارزش تو رو ندارم. تو همچون معجزه ای بودی .تو مسیح بودی  و من شیطان.نه حداقل شیطان می دونه کیه وچی می خواد. حداقل با خودش روراسته. از نحوه بودنم با تو لذت بردم واز خودم در آخر متنفر شدم. من بودن وآدم بودن. وزندگی کردن را بلد نیستم. حتی جرات نبودن را هم ندارم. نقاشی چند روز پیشت رو که دیدم خودمو دیدم توش. یه سگ وحشی دیدم که درونش پر بود از سگهای وحشی دیگه. حس نقاشیهات با عکسهات فرق می کنه. نقاشیهات برام یه احساس خاصی رو داره. .همه چیز خراب شد.

من پیش تو و خودم شکستم . واین وجود شکسته چرا پاشو از زندگی تو نمی کشه بیرون. .ای کاش دوستت نداشتم. هر چند رسیدیم به اینکه من دوست داشتن هم بلد نیستم. آره هیچی بلد نیستم.  خستگی هایم را

چه كسي خواهد كشت؟

داغ تنهايي را

چه كسي از قلبم خواهد شست؟

چه كسي با من بود؟

چه كسي با من هست؟

چه كسي هست كه اندوه مرا

با نگاهي به نگاهم ببرد از قلبم

و بگيرد از من

غم تنهايي را؟

خستگي هايم را

با كه تقسيم كنم؟

حرف تنهايي را، حرف دلتنگي را

به كه تسليم كنم؟

چه كسي مي داند به چه مي انديشم؟

چه كسي مي فهمد من پر از تشويشم؟

چه كسي با من دل خسته دمي از من گفت؟

چه كسي با من مطرود نشست؟

چه كسي حرف مرا، درد مرا

لحظه اي باور كرد؟

لحظه اي ديد درونم چه غمي است

و چه اندوه گراني هر دم

در نگاهم جاريست؟

خستگي هايم را

با كه تقسيم كنم؟

حرف تنهايي را، حرف دلتنگي را

به كه تسليم كنم؟

به كه گويم كه من از خويش گريزان شده ام

و ز تنهايي خويش

و از اين ترديدي

كه دمادم به دلم مي كوبد

داغ تنهايي را

به كه گويم ز اميدي كه مرا تا خود اوج

به تماشا مي برد

و از آن قله يكتاي بلند

به پريدن مي خواند

و به پرواز و رسيدن به دمي بي وزني

اينك... اينك حتي

ذره اي باقي نيست

و كلامي، بغضي

ديرگاهي است در اين تنهايي

در گلويم باقي است

و كسي نيست مرا

گويد اين خاموشي

بشكن اينك و بيا

لحظه اي بانگ برآريم كه اين تاريكي

تا ابد باقي نيست!

تقدیم به کسی که مثل هیچکس نیست.....: (تقدیم به او که میداند چقدر برایم عزیز است):

وقتی نگاه تو....

بر شمع جسم و جان من پروانه می شود.....

آن لحظه گوییا....

زیباترین دقیقه ی هستی رسیده است!!!...

این لحظه ی یگانه را.....این جاودانه را......؛

هرگز زمن مگیر.....

با من بمان...بمان....

خاطره ام بمان...!!!!

مگر آن روز که در خاک  شود پیکر من

آتش عشق پس از مرگ نگردد خاموش

چون که گورم بشکافند عیان می بینند

زیر خاکسترم جسمم باقیست

آتش سرکش و سوزنده هنوز یادگاریست ز عشقی سوزان

که بود گرم و فروزنده هنوز

    مرا ببین مراکه بی تو سالها لب از ترانه بسته ام

         مرا ببین مرا که بی تو منتظر نشسته چشم خسته ام

                مرا ببین مرا که زیر بار غم شکسته ام شکسته ام

ذربه در دنبال هریک به هرخانه دوم

توکجایی تاکه آیی بربرم توکجایی تاببوسم دامنت

ای عزیزم ای صبورم تابه کی مانده این جاتک وتنها ای نگارین تنم

ازچه دلگیری تو گو رازدلت

تابدانم مشکل افسار زرین دلم

هرچه هستم باتو هستم گوبه من

دوست دارم تو بمانی درکنارم همدمم

ای نشسته برفراز آسمان تابه کی باید بمانم درفراق

دا پرگشته من شب تا سحرگوید ای یارب بگو یارم کجاست

امشب این دل باتو نجوایی کند

خانه از فریاد دل غوغا کند

این ورق این کاغذ و این رازها

درد و دل را با تو آسان می کند

People say sky is blue , but I say sky is black , because your eyes are my sky.